Przysposobienie rozwiązań informatycznych dla nauk humanistycznych pozwoliło na rozwój metody naukowej zwanej stylometrią. Polega ona na dokładnej analizie ilościowej oraz lokalizacyjnej zastosowanych w danym tekście zwrotów, wyrażeń, form.

Poprzez porównanie tekstu z innymi dziełami domniemanego autora otrzymujemy potwierdzenie, bądź zaprzeczenie stawianej tezy. Stylometria pozwala na określenie autora anonimowego działa oraz wskazuje czas jego powstania.

Początkowo stylometria stosowana była jedynie do analizy stylistycznej tekstów. Za jej początek uznaje się tezę Augusta de Morgana z 1851 roku, który stwierdził, że na podstawie długości używanych słów możliwa jest identyfikacja autorów tekstów biblijnych.

Duże znaczenie dla rozwoju stylometrii miało jednak dopiero zastosowanie do analiz techniki komputerowej. Dzięki wykorzystaniu analizy fraktalnej, sieci neuronowych, czy algorytmu genetycznego możliwe jest systematyzowanie charakterystycznych cech dzieł malarskich oraz muzycznych.